Mente En Branco

Mente En Branco Hoxe quixen ver que cos dedos o meu mundo podía mover. Non quixera ser pretencioso nin todopoderoso, só quería ter un momento de lucidez contida, atopar unha saida ás neuronas derretidas. Só buscaba o pracer de parir un canto un lamento, un berro, un pranto, unha pena, un quebranto. Penso en creación, busco nos vagóns valeiros en cada estación. Ter o que outro ten nunca souben ver o que os outros ven. Suo sangue ao tentar escribir con letras o barullo que hai na cabeza, mente en branco, saida e meta. Pecho os ollos, retorzo o pensamento, pero queda só nun intento. Nunca souben mirar para dentro